- Demirspor'dan sonraki futbol oynadığınız takımlar hangileriydi?

1968 yılında Almanya’yadaki abimin yanına gittim. Ağabeyim beni Goethe Lisan Okulu’na yazdırmıştı. Bu arada bir Alman takımı olan DJK Ludwigsburg’a transfer oldum. Orada bonservisimiz çıktı, eyalet liginde oynuyorduk. Burada iki sene forvette santrfor oynuyordum. Daha sonra Grosssachsbenheim takımına geçtim. Artık yarı profesyonel futbolcu olamaya başlamıştım ve bu nedenle maalesef tahsilim de yarım kalmıştı. Bu arada babam ise Aksine Mahallesi’nin muhtarı olmuştu. Kendisi çok milliyetçi bir insandı. Bana gönderdiği bir mektupta; ." Bir asker kaçağı evladın babası olamayacağını söyleyip beni vatani görevimi yapmam için çağırıyordu. 1972 Yılında Türkiye’ye döndüm. Önce İzmir Narlıdere’de acemiliğimi yaptım. Sonra iyi derecede yabancı dilim olduğu için İstanbul Askeri İstihbarata gönderdiler. Daha sonra da Askeri Cezaevinde önemli bir görevle Selimiye kışlasında vatani görevimi tamamladım.

- Askerlik dönüşü Konya'daki hangi takımlardan teklif aldınız?
- Askerlik sonrası Demirspor’da top oynamaya başladım. Yarım sezon oynadım ve tam Almanya’ya gitmeye hazırlanıyorken Konyaspor bana talip oldu. Aslında ben de zaten o siyah-beyazlı Konyaspor’u tutuyordum.
Sarı Mehmetler, Tuncay Bilgeler, Baha, Çetin ağabeyler küçükken izlediğim, kendime idol olarak aldığım oyunculardı.
İdmanyurdu’ndan kimseyi görmemiştim. Hep bildiklerim Konyaspor’luydu. Hatta beni Sarı Mehmet’in kardeşi olarak bilirlerdi. (Bununla ilgili bir de anım var. Konya'da Konyaspor- Samsunspor ile maç yapıyordu. Sonra Konyaspor bu maçta mağlup oldu ve sarı Mehmet 'e çok fazla protesto yapılıdı. Bu bana oldukça dokunmuştu. Dışarı çıkıldığımızda ben bu kızgınlıkla Samsun spor otobüsünün çamını kırmıştım. Bunu gören polisler beni kovalamaya başladı ve stad'ın köşesinde yakaladılar. İşte o anda polislere ben sarı Mehmet'in kardeşiyim deyince paçayı yırttık).
Altı ay boyunca Konyaspor’da idmanlara çıktım. İlhan’ların, Kuşçu Nuri’lerin Nihat’ların geldiği dönemdi. Bana maaş filan da verilmiyordu ancak beni sezon sonunda resmen Konyaspor’lu yapacaklardı. Doğrusunu söylemek gerekirse altı ay içinde çok büyük hayal kırıklıklarına uğradım. Kulübün yönetilişi hiç hoşuma gitmemişti. Yöneticilerin tutumu da beni üzmüştü. Zira bana transfer parası yerine (o dönemlerde Konyaspor amblemli maltepe sigaraları satılırdı) Bu sigaraları bana vermek isteyerek trasfer alacağım önerilmişti ki bu da benim hiç hoşuma gitmemişti. Ayrıca takım içerisinde hiyararşik bir düzende var denilemezdi. Futbolcuların pek çoğu alacaklarını alamamış, ellerinde makbuzlar, paralarını almaya çalışıyorlardı. Bu arada devreye İdmanyurdu girmiş, ısrarla beni çağırıyorlardı. Bizim mahallenin çocuğu olan Mıcık Ali’yi devreye soktular. Çok ilginçtir Mıcık Ali beni İdmanyurdu Başkanı Mehmet Şan’a götürdüğünde şöyle demişti: "İşte başkanım kamuoyunun tanıdığı ve meşhur Haldun'u size getirdim" dedi.
O da bunun üzerine: "Meşhur olması beni hiç ilgilendirmez. Camiamıza uyarmı uymazmı ben ona bakarım zira uymaz ise onu da kovarım seni de" demişti. Çünkü o zamanlar İdmanyurdu takımı tanınmışlığa pirim vermezdi.
. Mıcık Ali bana kefil oldu ve böylece 1974'te İdmanyurdu’na girdim. Ve iyiki de İdmanyurdu'lu olmuşum.

- O yıllarda ilimizde Konyaspor-İdmanyurdu çekişmesi vardı, bu siz sporcuları etkiliyormuydu?

- Az önce de değindiğim gibi futbol oynayan tüm arkadaşlar hangi takımda olurlarsa olsunlar, hep bir birlerini tanıyan aynı ortamda yetişmiş insanlar. Dolayısı ile kulüp yönetiminden kaynaklanan çekişmelerden hep uzak kalmışızdır. Buna en güzel örneği eşim Zerrin hanım ile 1977’deki düğün töreninde yaşadım. Düğünümde ilk defa Konyaspor ve İdmanyurdu çekişmesinin sona ereceğini anladım. O dönemin Konyaspor Başkanı Veysel Büyükmumcu ve o dönemin futbolcuları kaptan Fethi ve diğer futbolcular benim düğünüme çıka gelmişlşerdi. Üstelik düğünüm de hiç bir Konyaspor'lunun o tarihe kadar ayak dahi basmadığı İdmanyurdu lokalinde yapılıyordu. Beni onurlandırdılar. Bu iki camia arasında ilk defa görülen bir yakınlaşmaydı. Konyaspor-İdmanyurdu birleşme öncesi Konyaspor ile yaptığımız maçların ikisinde de yer aldım. Her iki takımın oyuncularının tamamı Konyalıydı. Aramızda en ufak bir sürtüşme kavga olmadı. Hatta ikinci maçta biz Konyaspor’a yenildikten sonra hepsinin en büyüğü ben olduğum için tüm sporcuları toplayıp hatıra fotoğrafı bile çektirmiştik. Bu fotoğrafta belki de gizlice birleşmenin temelleri atılıyordu. Zaten o tarihten sonra da ertesi yıl birleşme gerçekleşti.

Konya İdmanyurdunda ikinci senemdi. Beşiktaş ile yaptığımız kupa maçı nedeni ile ismim Beşiktaş ile anılır olmuştu. O dönemde belki de İdmanyurdu tarihinin en iyi transfer ücreti İdmanyurdunda kalmam ve Beşiktaş'a gitmemem için bana 140 bin lira transfer parası verildi. En iyi transferi o dönemde yapmıştım. Murat 124 o zamanlar parmakla gösterilen ve 105 bin liralik arabaydı. Bu para ile bir Murat 124 almıştım.
İki sene sonra Ereğlispor’da, sonra da Kırşehirspor’da, en son olarak da Akşehirspor’da top oynadım. 1986 yılında futbol yaşantımızı noktaladık.

- Profesyonel sporcu olmasaydınız hangi mesleği yapmak isterdiniz?

- Tiyatrocu olmak isterdim. Niye derseniz, rahmetli annem çok hazır cevap bir insandı ve tülüat yeteneği oldukça ileri düzeydeydi. Sanınırım bana ondan miras kaldı bu yetenekler. Dolayısıyla spor'a yönelmeseydim büyük ihtimalle tiyatrocu olmak isterdim. Fakat futbol'un dışında tiyatro yerine iki yabancı dilim olması nedeniyle turizimcilikle ilgilendim. Önce bir yıl rehber olarak, daha sonra da turizm ile ilgili halıcı dükkanı açtım. Eğer 1990’daki körfez krizi çıkmamış olsaydı belki de futbol camiasına tekrar dönmeyecektim.

- Sayın Üstel antrenörlüğünüzden söz edermisiniz, kimlerle birlikte çalıştınız?

Turizm sektöründen futbol camiasına geri döndüğümde; rahmetli Faik Özköksal, Hüseyin Oğuz, Algun Tunçalp yönetimindeki 1.lig Konyaspor takımından genel menajerlik teklifini almıştım ve 1990’dan itibaren iki yıl l. ligde genel menajerlik yaptım. 1993’te aldığım A diploma ve 1999’da aldığım teknik direktörlük diploması ile Konya futbolunda antrenör olarak yerimi alımıştım. Franz Smuda ile başlayan antrenörlüğüm Çolakoviç, Ömer Duran, Ömer Zengin, Kemal Kılıç, Ali Hoşfikirer ile sürdürdüm. Daha sonra Karaman’da, Akşehir’de antrenörlük yaptım. 2006-2007 sezonunda Konyaspor izleme komitesinde görev yaptım. O çalışmalarda Erkan Sekmen, Eray, Gökhan Çakır’ı Konyaspor’a kazandırdık.

- Kitle iletişim araçlarının toplum üzerindeki etkisi artık herkes tarafından bilinmekte. Almanya eyalet liginde futbol oynadınız, oradaki spor basını ile ülkemizdeki spor basınını karşılaştırdığınızda ne gibi farklılıklar görüyorsunuz? Örneğin ülkemizde spor'a ilişkin eleştri yazıları yazan yazarları nasıl değerlendiriyırsunuz? Futbol konusundaki tecrübeniz, bilgi birikiminiz ve ayrıca renkli, espirili anlatım tarzınızla spor yazarlığı yapmak istermiydiniz?

- Tabiki yapmak isterdim, ayrıca Yeni Meram Gazetesinde bir süre spor yorumculuğu da yaptım. Tabi bizim gibi futbol'dan gelenlerin yorumları hiçbir surette kişiselleştirmeden oynan futbolun teknik analizini yapmaktır. Ancak spor yazarlığı yapanlar işe duygusallıklarını da katarak bazen kırıcı yazılar yazabiliyorlar. Bu da sahadaki futıolcunun motivasyonunu olumsuz etkiliyor. Avrupadaki spor yazarlarını kıyasladığımızda; Onlar duygusallığı işlerine kesinlikle karıştırmıyorlar. Olması gereken kriterlere her zaman bağlı kalıp objektif oluyorlar. Bu konuda oradaki anlayışta herkes bildiği işi yapmalı nokasından hareket ediliyor.

- Sayın Üstel bize zaman ayırdığınız için teşekkür ederiz.